Piet, Yet, Jesse, Gijs en Snowy in New Hazelton

Groene vingers

2010-06-18T19:00:00.000-07:00

Een groente tuintje is geweldig.
Geweldig veel werk, geweldig leuk en geweldig lekker.

Je stopt een zaadje in de grond en met een beetje geluk komt er na verloop van tijd een eetbaar plantje uit. Het klinkt zo makkelijk.......en dat is het ook wel, ware het niet dat er ook andere kapers op de kust zijn die de grond van m'n groente tuintje lekker vinden......
Onkruid, de doem van elke tuinierder.

In de spaarzame tijd die ik over heb, na het echte werk in het motel, lever ik een verbeten strijd met het onkruid dat zo welig tiert. Het is een strijd die ik langzaam maar zeker aan het verliezen ben, ik weet het, maar dat maakt het resultaat van dat wat wel lukt er niet minder indrukwekkend op.

Tot nu toe hebben we al spinazie uit eigen tuin gegeten en vanmiddag heb ik het eerste kropje sla de grond uit gerukt.

Eerste Spinazie!

Eerste krop(je) Sla!

De doperwten zijn druk aan het groeien en de tomaten zijn in m'n kasje doen hun best om groter te groeien.
Gek genoeg heb ik nog geen komkommer-plantjes gezien en de worteltjes zijn ook nog niet boven de grond (maar die groeien misschien wel eerst naar beneden...)
Er zitten tientallen bloemetjes in de aardbeien planten, dus dat komt ook wel goed. De framboos zal volgend jaar pas vrucht geven, want die heb ik pas dit jaar geplant.

Buiten m'n groente tuintje en m'n kasje, heb ik ook nog een kruiden-tuintje, want niets is lekkerder dan koken met verse kruiden (of door de sla!) met peterselie, bieslook, thym, basilicum en salie.

Ik met groene vingers....het komt ook voor mijzelf als een verrassing. Ik kon vroeger niet eens een vetplant in leven houden.
Maar voorlopig gaat het met het eetbare spul vrij aardig.
Al zeg ik het zelf.

De 1e verjaardag

2009-12-28T15:12:00.000-08:00

Vandaag mijn 1e verjaardag in Canada, in vele opzichten een bijzondere.

Het is lang, heel lang geleden dat er sneeuw lag op mijn verjaardag. Sinds 15 november is het hier al wit en als de voorspellingen uitkomen, dan komt er vanaf vanavond t/m morgen nog zo'n 10 centimeter bij.
Het is ook alweer een tijdje geleden dat het koud was op mijn verjaardag, alhoewel, -10 is niet zo koud vergeleken met de -29 van een tijdje terug.

Het meest bijzondere aan deze verjaardag is natuurlijk dat we die zonder de familie vieren, ook al is dat ook weer niet helemaal waar. Vanuit Nederland ben ik al toegezongen en gefeliciteerd en op die manier was de familie op een speciale manier toch dichtbij, wat dat betreft blijft de telefoon een pracht uitvinding en hierdoor zelfs (hattrick) vriend Jos aan de lijn gehad.

Zoals Yet al heeft geschreven, overvallen alle feestdagen ons een beetje. Vooral sinds de overname van het motel vliegen de dagen voorbij. Onze 1e maand in Canada verliep redelijk rustig. In onze vakantie cabin, "vlakbij" Burns Lake leek de tijd wel stil te staan. De molen begon een beetje te draaien toen we naar 2 Mile waren verhuisd en de overname van het motel een feit werd. Vervolgens nog een paar "rustige" weken in de aanloop naar de daadwerkelijke overname en vervolgens knipper je een paar keer met je ogen, is er alweer een week voorbij, vier je Kerst en ben je ook nog eens jarig.

Moraal van het verhaal, we hebben het enorm naar ons zin, tot op heden nog geen dag leeg gezeten met het motel, ondanks dat kunnen we af en toe toch de tijd nemen om iets met ons viertjes te doen, genieten we volop van alle ruimte, rust en het geweldige uitzicht dat we hier hebben. Zijn we beretrots op onze jongens die het hier geweldig doen en op school heel goed meedraaien.

Kortom, we gaan over een paar dagen met vol vertrouwen het nieuwe jaar in met in ieder geval een aantal hoogtepunten waar we nu al naar uitkijken.............. al het geplande familiebezoek!!!!!!!!!!!

Winter.......... Part 2

2009-12-14T19:32:00.000-08:00

Waren we net een beetje gewend aan temperaturen van in de -20, blijkt het nog gekker te kunnen.

Vanmorgen, zo rond een uur of 8 was het -29 met een RealFeel (wind chill) van -48. Bevroor het snot in mijn neus al bij -22, 3 x raden wat er vanmorgen gebeurde.

Ondertussen zijn we bijna 12 uur verder:

Net nog even buiten geweest en ja, het is best koud.

Winter..........

2009-12-02T22:30:00.000-08:00

Gisteren, 2 weken geleden, namen we Robbers Roost officieel over van Rob en Marjon. Hoe het gaat? GOED!!!!!

Ondanks dat het slow season is, draaien we als een trein. Met een gemiddelde kamerbezetting van een kleine 50% hebben we een droomstart en zijn we in ieder geval het drukste motel van New Hazelton, maar dat is niet zo bijzonder. In de ochtend vermaken we ons met de housekeeping en de middagen benutten we met opruimen, de boekhouding, sneeuw ruimen, zout strooien en tussen de bedrijven door hebben we ook nog onze spullen verhuisd vanuit Two Mile en nog veel meer van alles en van nog wat.

We hebben het reuze naar ons zin, zelfs nu de temperaturen zich volledig aan de winter aanpassen........ alhoewel. Temperaturen van -7 overdag en rond de -15 's-nachts zijn we toch niet echt gewend. Vanmorgen, tijdens het schoonmaken van de kamers, had ik mijn mandje met schoonmaakspullen even buiten laten staan en toen ik vervolgens in de kamer mijn spuitfles met schoonmaakmiddel wilde gebruiken, bleek die dus al bevroren te zijn.

Maar het kan nog erger, de weersvoorspelling voor de komende dagen geeft een dagtemperatuur van -18 en in de nacht -23. We kunnen dus met recht zeggen dat we in het hoge en koude Noorden van Canada terecht zijn gekomen.

Bijna

2009-11-15T22:18:00.000-08:00

Sinds de vorige blog, ja het is alweer een tijdje geleden, is er van alles gebeurt. De lezers van Yet haar blog en dat zijn er heel veel, zijn in ieder geval volledig op de hoogte.

Yet is natuurlijk OOK geslaagd voor haar rijexamen, onze eerste Halloween hebben we achter de rug en dat was heel gezellig en een belevenis opzich. Heel wat anders dan 11 november, Sint Maarten, in Nederland. Over 11 november gesproken, Remembrance Day, hebben we ook mee mogen maken. Nu moesten wij gewoon werken, maar natuurlijk hebben we met een poppy opgelopen en stil gestaan bij de betekenis van deze dag.

Na 11 november kwam al snel 13 november, de dag dat wij moesten tekenen voor de "overdracht" van het motel. Nu viel de 13e op een vrijdag, maar laten we het er maar op houden dat vrijdag de 13e deze keer een geluksdag voor ons was. Na veel, heel veel handtekeningen zetten, kunnen we ons nu officieel eigenaar noemen van Robbers Roost Motel. Het voelt goed en we zijn trots dat we zo'n mooi en goed motel over hebben kunnen nemen.

Ondertussen staat ook het moment van verhuizen weer voor onze deur. We slapen nog één nachtje in ons huurhuis in Two Mile, morgen gaan in ieder geval al onze grote spullen richting het motel en hopelijk zoveel mogelijk "klein"spul. Er staan in ieder geval nog ca. 50 verhuisdozen die nog niet of nauwelijks zijn uitgepakt en natuurlijk wat we ondertussen alweer hebben verzameld.

Van maandag op dinsdag slapen we in het motel en dinsdag nemen we het stokje over van Rob en Marjon. Helaas gaan we ze dinsdag dus uitzwaaien, als ze richting Nelson vertrekken..........

Natuurlijk doen we het ook nog persoonlijk, maar via deze weg wensen we jullie alle goeds toe in Nelson en heel veel succes met jullie nieuwe motel. Nu we gezien hebben waar jullie Robbers Roost gebracht hebben, weten we zeker dat jullie in Nelson ook iets heel moois neer gaan zetten.

Road Test

2009-10-21T22:48:00.000-07:00

Het vervolg op de knowledge test. De afspraak was ondertussen gemaakt, 21 oktober om 03:15 werd ik verwacht. Tussendoor was dit nog vervroegd naar 02:45, ik vond het allemaal best, het moest toch een keer.

Vanmiddag dus in de truck gestapt, op weg naar het rijexamen. Blijft een gek idee dat je al 22 jaar je rijbewijs hebt (yep, papa wordt oud), met je eigen auto naar het rijexamen rijdt en de kans loopt dat je vervolgens, als je zakt, alleen nog maar mag rijden als er iemand naast je zit die wel zijn/haar rijbewijs heeft.

Het rijexamen verschilt eigenlijk niet met het examen in Nederland, behalve dan dat het hier maar een kleine 30 Euro kost.

Het examen ging van start met het controleren van alle verlichting, vervolgens moest ik vertellen wat de armsignalen zijn voor linksaf, rechtsaf en stoppen en kreeg nog een korte uitleg waar de examinator tijdens het examen op zou letten.

Aan de maximumsnelheid houden, bij een stopbord ook echt stoppen en geen rollende stop doen, beide handen aan het stuur, tijdens het sturen je hand niet "in" het stuur, goed kijken, over de schouder kijken............ eigenlijk alles wat ik altijd al doe ;-)

Na een kleine 45 minuten rijden en vooral veel links en rechts, stoppen, rechts en links en links......... kwamen we weer bij ons vertrekpunt aan. Gelukkig waren de eerste worden van de examinator: Good News, in het Nederlands.............. GESLAAGD!!!!!!!!!

Het was niet perfect, het handje ging af en toe toch in het stuur, kleine snelheidsovertredingen (ik heb toch een reputatie hoog te houden), maar de rest was goed. De examinator heeft het heel reeël beoordeeld, aangezien ik al 22 jaar mijn rijbewijs heb, zijn er in de loop van de jaren een aantal gewoontes ingeslopen die tijdens het examen naar voren kwamen, maar gelukkig niet zo ernstig zijn om me te laten zakken.

Momenteel heb ik nog een interim drivers licence, de echte komt binnen een maand per post.

Nu nog even duimen voor Yet die volgende week dinsdag aan de beurt is, maar ik heb alle vertrouwen dat zij ook in één keer slaagt.

Knowledge test

2009-09-30T20:45:00.000-07:00

Wanneer je naar Canada emigreert, is één van de dingen die je MOET doen, zien dat je je Canadese rijbewijs in het bezit krijgt. In mijn geval dus zo'n 20 jaar terug in de tijd. Eerst theorie examen (knowledge test) doen en als je slaagt moet je vervolgens op voor het rijexamen (road test).

Dit alles moet binnen 3 maanden na landen gebeuren, in ons geval dus uiterlijk 11 oktober. Natuurlijk stel je dit zolang mogelijk uit.............. Nu het bijna 11 oktober is werd het wel eens tijd om in ieder geval de knowledge test te gaan doen. Het voorbereidende werk vorige week al gedaan. De mevrouw van ICBC had een blik op mijn rijbeweijs geworpen en het leek haar wel handig om het rijbewijs te laten vertalen. Aangezien er weinig valt te vertalen aan een Nederlands rijbewijs de joker maar ingezet. Voordat we vertrokken hadden we via de RDW een echtheidsverklaring van onze rijbewijzen aangevraagd. Helaas was ze niet onder de indruk van het papier.........

Tja, wat nu. Nadat ze een telefoontje met één van de ICBC deskundigen had gepleegd, werd de hele handel gefaxt en een uurtje later bleek dat alles in orde was en het doen van het examen geen probleem meer was.

Vanmorgen naar het ICBC kantoor gegaan in New Hazelton. Ik stond al helemaal in de startblokken, klaar voor de start en ja hoor het volgende probleem. Als legitimatiebewijs moet je je Permanent Resident Card tonen en laat ik nu die van Yet in mijn portemonnee hebben en Yet die van mij in haar portemonnee. Aangezien Yet geen baard heeft ging het hele feest niet door. Even snel naar huis (binnen de snelheidslimiet) en een half uurtje later weer binnen voor poging nummer 2.

Ale papieren waren nu in orde, ik kon door naar de volgende ronde, de ogentest. Lettertjes en tekentjes zag ik helder, de test of je kleurenblind bent ging helemaal fout. De cijfers die ik moest zien zag ik dus echt niet. Conclusie zou moeten zijn dat ik kleurenblind ben, volgens mij had ik nog niet genoeg koffie op.......

Nadat alle formaliteiten achter de rug waren kon de test beginnen. Een stapel papier met in totaal 50 vragen. Van de 50 vragen mag je er maximaal 10 fout hebben. Nadat ik het vijftigste cirkeltje had geplaatst (yep, multiple choice), had ik zelf het idee dat ik aardig in de buurt van de 10 fout zat. Schoorvoetend mijn papieren ingeleverd. De 1e vraag was inderdaad al fout beantwoord, vervolgens kwam daar fout nummer 2 en 3 en 4 ennnnnnnnn meer fouten had ik niet.

Nu nog een afspraak maken voor het daadwerkelijke rijexamen en als dat ook goed gaat ben ik binnenkort in het bezit van een echt Canadees rijbewijs.

Wordt vervolgd!!!!!!

Engeltje

2009-09-20T20:11:00.000-07:00

Engeltjes en schouder, ook in Canada bestaan ze.

Afgelopen donderdag gingen we de jongens halen van school. De truck geparkeerd op de parkeerplaats van de school en toen de jongens uit school kwamen met z'n allen in de truck, in z'n achteruit het kleine "heuveltje" op, bijsturen en........... een luide/harde knal, de truck stond scheef en stil, midden op de weg. Eerste gedachte was dat ik een klapband had.

Met z'n allen uitgestapt om de schade op te nemen en die was groter dan een klapband. Een eerste blik onder de truck deed vermoeden dat er een as afgebroken was. Later bleek het om een ball joint (ball joints play a critical role in the safe operation of an automobile's steering and suspension) te gaan.

De truck kon natuurlijk niet meer voor of achteruit en er zat maar één ding op, een towing service bellen. Aangezien de halve school het had zien gebeuren (ook een manier om bekend te raken in de gemeenschap) kreeg Yet het aanbod om in school een telefoonboek te raadplegen en meteen te bellen. Binnen 5 minuten arriveerde de towing service, nam de schade op en besloot vervolgens dat hij ander materiaal nodig had om mij in dit geval naar de garage in Smithers te slepen. Gelukkig woont hij op loopafstand van de school, dus één en ander ging vrij rap. Vervolgens de truck in de takels en netjes bij de garage afgeleverd.

Als een geluk bij een ongeluk was Rob ook in Smithers, dus terug naar Hazelton was geen probleem. Eerst samen nog gegeten en dit was ook meteen (in)werken, dus absoluut geen mannenavond!!! ;-)

Gisteren de truck weer opgehaald en hij rijdt weer als een zonnetje. Hoe dit kon gebeuren? Tja, het is natuurlijk een 2e hands auto, maar je kan het ook gewoon pech noemen. Garantie was net 2 weken geleden afgelopen............. maar toch een deal met de garage kunnen maken dat de sleepkosten voor mijn rekening kwamen en de reparatiekosten voor hun rekening, je hoort mij niet klagen.

Achteraf gezien zat het al niet goed met de ball joint tijdens de rit naar Prince George en waarschijnlijk al eerder......... Wat dat betreft had het heel anders kunnen lopen, met 100 km per door je wiel heen knallen of op de Hagwilget Bridge............

Canadese engeltjes op de schouder doen het dus minstens zo goed als in Nederland.

Overtoom

2009-09-15T21:13:00.000-07:00

......Waarschijnlijk komt die donderdag of vrijdag. We kijken er naar uit!!!!!!!!!

En dan gaat het toch weer anders dan gepland.

Vandaag een lekker rustig dagje. Met de 900 km nog in de benen was dat geen straf. Rond half 3 stapten we in de auto om de jongens te halen en wat zien we daar rijden......... een vrachtwagen van Bandstra, de vervoerder die onze spullen zou afleveren. Gelukkig reed hij niet hard en wij wel, dus al snel hadden we hem ingehaald. Blijkt dus dat hij op zoek was naar ons huis om de spullen af te leveren. Heuh.......... gisteren gaf Kevin nog aan dat het waarschijnlijk donderdag/vrijdag zou worden?!?!?!?!

Yet is doorgereden naar school en ik teruggelopen om de weg te wijzen. Nu dachten wij dat het de bedoeling was dat alle spullen binnen 2 uur uit de vrachtwagen moesten zijn, dus de mouwen maar opgestroopt. De deuren gingen open en ergens achterin de vrachtwagen stonden onze dozen en overige spullen. Alles netjes op 4 pallets gestapelt. Gevolg............ binnen 10 minuten was de vrachtwagen leeg en alweer vertrokken.

Toen Yet en de jongens thuis kwamen stonden er al een aantal dozen binnen en de rest volgde in rap tempo. Binnen een uur stond alles in de woonkamer en hebben we onze spullen uit Nederland dus ook weer in ons bezit.

Morgen maar eens beginnen met dozen openen en op zoek naar de spullen die we nu echt nodig hebben. De rest laten we lekker ingepakt, want sinds vandaag is het zeker dat we binnen 2 maanden alweer gaan verhuizen.

Aangezien Rob en Marjon sinds vandaag zeker weten dat zij een nieuw motel hebben gevonden om over te nemen, van harte!!!!!!!, schuift voor ons de overnamedatum 2 weken naar voren. Bijna weer verhuizen, maar eerst maar eens kijken of we een paar dagen zonder verrassingen tegemoet gaan.

Customs

2009-09-15T11:14:00.000-07:00

Gisteren stond de afspraak voor het inklaren van onze container. Vantevoren gebeld en 2 uur in de middag leek me wel een mooie tijd. Vanaf Two Mile naar het vliegveld in Prince George (waar de douane dus zit), is het een kleine 450 km rijden. Ik had een beetje zitten rekenen en als ik zo rond 8 uur in de ochtend zou vertrekken, dan moest dat makkelijk lukken.

Kwart over acht reed ik bij huis weg, onderweg nog 2 coyotes en een bruine beer gespot, en al snel kreeg ik in de gaten dat het krap zou worden. Regelmatig road constructions en opvallend veel logging trucks. De hele houtindustrie heeft hier op z'n gat gelegen, maar komt nu in ieder geval weer op gang. Een goed teken, ookal is het misschien een tijdelijke opleving.

Gevolg was wel dat ik tegen 2 uur pas in Prince George was en aangezien Prince George momenteel op één grote bouwput lijkt, ging om 10 over 2 de telefoon........... De vervoerder van onze container hing aan de lijn, of het inklaren echt vandaag zou gebeuren. Nu reed ik net de parkeerplaats bij het vliegveld op en had hun auto al zien staan (wie heeft gezegd dat Canadesen altijd te laat op hun afspraak komen?) dus ik kon ze geruststellen.

Samen liepen we het kantoortje van de douane binnen en het eerste wat er werd gezegd was dat ik alleen naar binnen mocht en Kevin, de vertegenwoordiger van de vervoerder, werd direct weer naar buiten gestuurd.........

Daarna ging alles snel, heel snel. Of dit alles was wat we over lieten komen, of er vuurwapens in de container zitten, of ik werk (echt niet, nog volop vakantie), zijn de schoenen en fiets vrij van zand en modder? Nog een kleine discussie over de waarde van onze spullen en ik stond weer buiten. Al met al 5 minuten binnen geweest, zelfs Kevin viel bijna van verbazing uit zijn truck dat ik al weer voor zijn neus stond.

Vervolgens richting Timmies voor een bak koffie en een heerlijke donut, nog even inkopen gedaan bij de Walmart en weer op weg voor 450 km terug. Geen wild meer gezien onderweg, wel mist, heel veel mist, dikke mist. Weer een nieuwe ervaring, in het donker, bijna geen hand voor ogen kunnen zien en dan vervolgens ingehaald worden door medeweggebruikers die nog rustig 120 km per uur blijven rijden. Rara jongens die Canadezen.

900 km op één dag, vervelend? Echt niet!!!!!!!!! Geen files, geen klevers, een geweldige omgeving om doorheen te rijden, nog steeds is het een verrassing wat je op en naast de weg ziet. Ik zou het morgen zo weer doen, maar eerst wachten op de container. Waarschijnlijk komt die donderdag of vrijdag. We kijken er naar uit!!!!!!!!!

Gangetje

2009-09-10T22:39:00.000-07:00

Het gaat hier z'n gangetje, het "normale" leventje komt langzaam weer op gang.

Ook hier in Canada zit de zomervakantie er weer op, dus............... onze beide jongens moesten weer naar school. Des te dichterbij de 1e schooldag kwam, des te meer de spanning opliep. Niet alleen bij Jesse en Gijs, maar ook bij ons. Om een lang verhaal kort te maken........... ze doen het GEWELDIG.

De beide meesters zijn tevreden, onze jongens vinden het helemaal te gek op school en wij zijn beretrots op onze jongens.

Dankzij een tip naar aanleiding van mijn creditcard opmerking (dank Roel) ben ik bijna in het rijke bezit van mijn 1e Canadese creditcard. Mijn aanvraag is approved, vandaag de gewenste formulieren ingevuld en inclusief vereiste cheque (ja, je moet wel eerst een bedrag storten) op de post gedaan.

Dan nog ons avontuur met BC Hydro. Omdat we nu huren, moeten we ook de electriciteitsrekening gaan betalen. Ons netjes aangemeld met ons adres en al vrij snel kregen we antwoord. Men zou de aanvraag verder behandelen, maar wel met de opmerking dat het leveringsadres anders zou zijn dan ons opgegeven woonadres. Volgens BC Hydro is ons adres Hastings St. en niet Sunnyside Ave. Heuh........ we weten toch zelf wel waar we wonen. Na wat heen en weer gemail, waarin BC Hydro vol bleef houden dat we toch echt Hastings St. als adres hebben, maar gebeld. Wat blijkt............. vroeger was Sunnyside Ave. niet Sunnyside Ave. maar Hastings St. Op een gegeven moment is dat dus veranderd in Sunnyside Ave. maar nooit aangepast door BC Hydro. Snappen jullie het nog? Wij wel en we krijgen gewoon electriciteit en betalen gewoon ons eigen verbruik en niet dat van een verre buurman.

Latest news: onze container komt morgen aan in Prince George. Nog ff inklaren en dan hebben we binnenkort X-Mas in September ;-)

Waar is onze berg?

2009-09-06T20:27:00.001-07:00

Vanuit onze huiskamer/tuin kijken we zo op de berg genaamd Roche de Boule. Als we 's-morgens wakker worden en naar buiten kijken is dat één van de eerste dingen die we zien en het is absoluut geen straf.

Vanmorgen staan we buiten, kijken in de gebruikelijke richting en we missen iets.......... Het moest even op ons inwerken voordat we in de gaten hadden dat er iets niet klopte...........

Inderdaad, Roche de Boule was verdwenen......... Hoe we ook keken, geen berg te zien. Gemakshalve gingen we er vanuit dat er bewolking of mist was, heel veel bewolking en mist, maar echt gerust waren we er niet op.

In de loop van de dag verschenen langzaam de bekende contouren weer en uiteindelijk............

........... daar was onze Roche de Boule weer.

Stewart and Hyder

2009-09-03T20:46:00.000-07:00

Stewart and Hyder, dat moet je gezien hebben werd ons verteld. Nu de jongens nog net niet naar school zijn en wij nog steeds een beetje vakantie hebben, zijn we gisteren op pad gegaan.

Het was een geweldige rit en meer dan de moeite waard.

Als je dan zo'n rit maakt, dan verwacht je eerlijk gezegd ook dat je wild ziet. We werden op ons wenken bediend. Één van die momenten was bij een Rest Area. In een flist zagen we een beer en aangezien op een metertje of 50 afstand een iemand bezig was de vuilnisbakken te legen, besloten we te keren en haar te waarschuwen. De beer zat er nog en als volleerde toeristen eerst een foto gemaakt.........

Op de foto lijkt deze zwarte beer nog heel ver weg, maar in werkelijkheid zat er tussen de auto en beer nog een kleine 10 meter. Toen hij/zij ons zag kwam ze direct, met open bek, op ons aflopen.......
Doorgereden naar de mevrouw die met de vuilniszakken bezig was en haar gewaarschuwd. Ze had de beer al gespot, maar was ons wel dankbaar. Het bleek trouwens een beer te zijn die regelmatig door toeristen wordt gevoerd en vandaar ook onnatuurlijk gedrag richting ons vertoonde.......

Volgende hoogtepunt, vanaf de Highway zagen we een riviertje met zalmen. Wederom gekeerd om één en ander van dichtbij te aanschouwen en het was de moeite waard.

Een geweldig gezicht om deze zalmen zo te zien. Aangezien er diverse dode zalmen lagen en van sommige alleen de graat nog, zal dit ongetwijfeld ook een favoriet plekje voor de beren zijn geweest.

Zo'n 30 kilometer voor Stewart kom je langs de Bear Glacier:

This road side glacier will leave you breathless with its beauty and incredible blue color. The Bear Glacier is one of the few blue glaciers with the most easiest access in the world.

In Stewart aangekomen, meteen een motelkamer voor de komende nacht geboekt. Yet had 's-morgens met een mevrouw in het postkantoor gesproken en die gaf als tip om in The Ripley Creek Inn te overnachten.

Nadat we de prachtige kamer bekeken hadden, weer in de auto gestapt en richting Hyder, Alaska. Tot onze verbazing ga je zo de grens over. Geen Amerikaanse douane, geen controle, gewoon doorrijden. Nouja, het asfalt hield op en zand, gravel, stenen kwam daarvoor in de plaats.

ALs je Hyder verlaat, kom je vanzelf weer in BC en al hobbelend reden we verder. Hoe verder je gaat, des te slechter de weg wordt. Op een gegeven moment kom je een groot bord tegen waarop de waarschuwing staat dat je op eigen risico verder mag rijden.......... Maar dat is dan ook de moeite waard. Op zo'n 40 km van Hyder kom je bij de Salmon Glacier. Zo'n grote glacier hadden we nog nooit gezien. Schitterende kleuren, indrukwekkend, om letterlijk stil van te worden.

Vervolgens nog een stukje doorgereden totdat het tijd werd om dezelfde hobbelweg weer terug te gaan. Halverwege de afdaling zagen we opeens een beer cub op de weg staan. Hij/zij krabte met de achterpoot nog even aan de kop en opeens kwam beer cub nummer 2 de weg oplopen. Toen ze ons in de gaten kregen liepen ze verder en verdwenen in de struiken. We hebben nog even gewacht of moeders ook nog tevoorschijn zou komen, maar dat gebeurde niet.

Beide cubs waren trouwens nog echt heel klein en het is maar de vraag of ze de winter zullen overleven.

We hadden nog één stop tegoed. Stewart/Hyder bestaat vooral bekend om zijn Grizzlies. Als je bij de Fish Creek stopt dan kan je op een loopbrug de boel in de gaten houden en wachten totdat deze geweldige beesten zijn hebben om tevoorschijn te komen.

Fish Creek offers a unique opportunity to view and photograph Alaskan Brown (Grizzlies) and Black bears. The bears come here to feed on the chum and pink salmon which spawn in the creek. From July to September, the salmon run provides an extensive food supply for bears, gulls and bald eagles.

We liepen daar een klein kwartiertje rond en zagen opeens alle mensen naar één kant lopen..... en daar was de Grizzlie. Al zwemmend kwam hij "onze kant" op en liep vervolgens naar de rivier. We hebben heel veel geluk gehad, aangezien het nog steeds zo is dat ze niet op commande tevoorschoon komen.

Rond een uurtje of 8 een restaurantje opgezocht en terwijl we zaten te eten vloog er opeens iets door het restaurant. Een vogel................ nope, het was een vleermuis. De lichten gingen uit, batman werd gevangen en we konden weer rustig verder eten.

Vanmorgen nogmaals naar Fish Creek, maar deze keer geen Grizzlies te zien. Op de terugweg de afslag richting Nisga'a Memorial Lava Bed Provincial Park genomen. Eerst weer 60 km offroad hobbelen (blijft geweldig met de truck, ookal denken Yet en de jongens daar iets anders over), onderweg wederom een beer cub op de weg, en als je dan bij de lava beds aankomt is ook dat weer een bijzondere ervaring. Alsof je opeens op de maan geland bent.

Ondertussen wilden we wel weer richting huis. Nog een tussenstop bij Timmies in Terrace en we kunnen terugkijken op 2 geweldige dagen.

Wat betreft het wild onderweg:

8 Beren

1 Grizzlie

1 Bever

1 Muis (zelfs die tellen we als wild)

Zalmen, heel veel zalmen

Bald Eagles

1 Coyote

2 Marmots

Één ding is in ieder geval zeker, we gaan deze rit zeker nog eens doen.

Nieuw

2009-09-01T21:18:00.000-07:00

Al zittend op onze nieuwe bank tik ik dit bericht. Voor het eerst sinds 7 weken hebben we weer een bank en hij zit geweldig.

Zo'n 2 weken geleden zijn we naar Terrace gereden en bij The Brick onze bestelling geplaatst. Een hoekbank, bunkbed voor de jongens, kastje voor al hun kleren en last but not least........ een King bed voor ons tweetjes, waarbij we een 42" HD televisie kado kregen.

Vanmorgen werd alles, op de televisie na (we hebben tijdelijk een 26" mogen lenen), bezorgd. De bezorgers liepen eerst nog wel te klagen dat het toch wel handig zou zijn als we ergens een bordje zouden plaatsen met ons huisnummer, alsof we zoooooooooo afgelegen wonen, maar toen ze eenmaal op gang kwamen, stond onze woonkamer in no time vol met al onze nieuwe spullen.

Eerst de geleende bedden van het motel teruggebracht en vervolgens alle spullen in elkaar en op hun plek gezet. Met wederom een mooie dag, ca. 25 graden, was dat best zweten......

Meer details over de nieuwe meubels komen ongetwijfeld nog op de blog van Yet.

De dag begon trouwens al goed. De vorige huurder had zijn truck en personenauto bij ons huisje achtergelaten en beide "wrakken" stonden best een beetje in de weg. We hadden ons ontbijt net achter de kiezen en onze landlord belde aan. Samen met haar oom kwamen ze de auto's wegslepen. Wij helemaal blij en de bezorgers van de meubels hadden nu ook alle ruimte voor hun vrachtwagen.

Vanavond hebben we onze eerste zalm van het seizoen gegeten. Nee, nog niet zelf gevangen, maar één van de vissers die in het motel verblijft had Rob en Marjon een dikke vette zalm gegeven. Vanmiddag, toen we de bedden terugbrachten, vroeg Marjon of wij de zalm misschien wilden hebben. Graag!!!!!!!!

Ik gok dat hij een pondje of 6 was, de helft is vandaag op de BBQ gegaan, de andere helft ligt in de vriezer en we hebben genoten, hij was verrukkelijk.

Vandaag hebben we ook onze handtekening gezet onder het huurcontract. We zitten hier al 2 weken, maar het tekenen van het contract was nog niet gebeurt. Aangezien we het één en ander zelf aan het huisje hebben opgeknapt en de benodigde spullen zelf hebben betaald, hoeven we de 1e twee weken huur niet te betalen. Daarbij kregen we ook nog de mededeling dat als we nog meer gaan opknappen, onze landlord genoodzaakt is ons te betalen...........

Het was een mooie en bijzondere dag, in meerdere opzichten.

Goed nieuws

2009-08-31T21:20:00.000-07:00

Morgen, 1 september, moeten alle subjects die in het koopcontract staan zijn verwijderd/afgehandeld.

Vandaag dus maar een ritje Smithers gedaan (wat absoluut geen straf is om te rijden) zodat we met de solicitor (advocaat) konden praten en met de bank.

De solicitor moest nog een blik werpen op het koopcontract. Volgens de beste man ziet het er allemaal goed uit en vanuit zijn kant gingen alle seinen dus op groen. Ondertussen had Yet al contact gehad met de bank. Het belangrijkste subject, in onze ogen althans, is het verkrijgen van een hypotheek.

Ook de bank heeft alle seinen op groen gezet en daarmee kunnen we nu met zekerheid zeggen dat we per 1 december de nieuwe eigenaren zijn van Robber's Roost Motel. Om dit heugelijke feit te vieren met Rob en Marjon, hebben we een overheerlijke ijstaart meegenomen. Als uiteindelijk alle handtekeningen zijn gezet dan steken Rob en ik ook nog een heerlijke Cohiba op ;-)

Op veler verzoek ook nog wat foto's. Gisteren was een mooie zonnige dag met aan het eind van de middag, op een paar kilometer afstand, regen. Het gevolg was dat we een prachtige regenboog zagen.

Afgelopen zaterdag, op onze terugweg naar huis, zagen we in de buurt van Terrace, deze wolk. Je zou bijna in UFO's gaan geloven.....

Anders

2009-08-28T21:48:00.001-07:00

Jaren van voorbereiding zijn aan onze emigratie vooraf gegaan en dan eenmaal hier loop je tegen een aantal zaken aan waarbij je toch wel ff moet "nadenken". Een aantal voorbeelden.

Na een maandje road en off-road hobbelen met de nieuwe truck, werd het tijd om de banden weer eens te voorzien van een dosis lucht. Aangekomen bij the gas station al vrij snel de slang met air gevonden. Inderdaad de slang, maar nergens een metertje om het aantal bar af te lezen, laat staan in te stellen. Op de gok de banden op spanning gebracht en vervolgens maar eens nagevraagd hoe de Canadees dat doet.

Het blijkt dat de gemiddelde Canadees een pressure gauge op zak heeft. Yet heeft er vandaag eentje voor me meegenomen vanuit Smithers en het is eigenlijk een heel geinig apparaatje. De éne kant duw je op je ventiel en dan schiet er aan de andere kant een staafje naar buiten waar je op kan aflezen hoeveel PSI (Pound per square inch) je band nog heeft. Vervolgens de luchtslang op je ventiel en een beetje op de gok weer op spanning brengen.

Al snel hadden wij een bankrekening geopend en tot onze verbazing en verrassing kregen we beide direct onze bankpas mee. Dat is in Nederland wel anders, daar krijg je de pas na bepaalde tijd thuisgestuurd. Direct maar internetbankieren aangevraagd, want dat was in Nederland ook zo makkelijk. Hier ook, als je weet hoe het werkt. Deze week de rekening van mobiel internet betaald. Ik heb me een slag in de rondte gezocht naar het rekeningnummer van Telus........ Die heb je dus helemaal niet nodig, je geeft aan dat je een betaling wilt doen voor Telus, voert je klantnummer in en klaar is Kees. Eigenlijk veel makkelijker dan in Nederland.

Canada, toch ook wel een beetje het land van de creditcard. Deze week bij de bank binnengelopen en vol goede moed begonnen aan de aanvraag voor een echte Canadese creditard. Al snel werd duidelijk dat de aanvraag werd afgewezen, geen credit history, dus geen creditcard. Als we de komende 6 maanden onze rekeningen op tijd gaan betalen, dan mag ik het nog eens proberen.

Ondertussen loopt er een aanvraag voor een creditcard van de Canadian Tire, heel benieuwd of die aanvraag wel wordt toegekend ;-)

En er is nog veel meer anders, kleine dagelijkse dingen, die we al eerder hadden ervaren........... Vriendelijk en behulpzaam winkelpersoneel, het verkeer is hier een verademing in vergelijking met Nederland, de supermarkt waar je alleen al voor je lol naartoe gaat, we hebben Timmie (Tim Hortens), de benzine is lekker goedkoop, als je je jas vergeet bij het skatepark, dan ligt die daar na een paar uur nog...........

Tot besluit, gisteren bij de Bulkey Valley Exhibition geweest, waar ook de Extreme Bull Riding werd gehouden. Traditiegetrouw start men dan met het Amerikaanse EN Canadese volkslied.

Dit was niet onze eerste rodeo, dus ook niet de eerste keer dat wij daar stonden en het Canadese volkslied werd gezongen.

Gisteravond was heel speciaal, nu stonden we daar niet als toerist maar als permanent resident en hoorden we dus ONS volkslied, een bijzonder moment. Nu nog goed oefenen op het "O Canada", dan kunnen we het de volgende ook meezingen.

Plan B en meer

2009-08-27T22:04:00.000-07:00

Om te voorkomen dat ik constant een maand achter de feiten aan blijf lopen, een "korte" samenvatting van de afgelopen 7 weken en natuurlijk meer over plan B.

De afgelopen maand in ieder geval een primeur.......... mijn eerste speeding ticket. Zoals eerder vermeld, om van Burns Lake naar onze cabin te komen en viceversa, waren we afhankelijk van de ferry. Tijdens één van de vele ritjes had ik al snel in de gaten dat het krap zou worden om de ferry te halen. De volgende zou pas een uur later gaan, dus het gas erop. Dat bleef erop totdat er een politieauto mij tegemoet kwam, zijn zwaailichten aandeed en ik toch maar besloot om te stoppen.

Conclusie: 118 km p/u waar 80 km p/u toegestaan is. CAD 195,-- boete, maar als je binnen 30 dagen betaald, krijg je CAD 25,-- korting, dat was dan wel weer een meevaller.

Binnen 2 weken na landen een ticket......... waarschijnlijk een record.

Tijdens ons verblijf in de cabin hebben we een geweldige tijd gehad. Jesse en Yet hebben paard gereden, we hebben gevist en met een stuk of 6 regenboogforellen weer huiswaarts gegaan.

Mijn 4x4 uitkunnen testen en hij kwam glansrijk door de test.

Een maand zonder tv, radio en internet geleefd. Electriciteit kwam via een aantal accu's, de watertank werd regelmatig bijgevuld door Hans en ja het was een heerlijk leven.

De buurt verkend en op één van onze ritjes zagen we een dood Moose jong langs de kant liggen. Waarschijnlijk de nacht daarvoor aangereden. Toen we weer in de auto wilden stappen zag Yet iets bewegen.......... het bleek de moeder Moose te zijn die haar jong nog steeds in de gaten hield. Heel indrukwekkend om te zien. "Helaas" lag de fotocamera nog thuis.......

Tja, en dan plan B. Waarschijnlijk weten de meeste lezers het al, maar als alles goed gaat zijn we per 1 december eigenaar van Robber's Roost Motel in New Hazelton. Momenteel zijn we nog druk met het wegwerken van de laatste subjects. Daar hebben we nog een kleine week voor en we liggen op schema. De belangrijkste is die van het verkrijgen van een hypotheek en daar heeft de bank natuurlijk het laatste woord in, maar ook dat ziet er nog steeds goed uit.

Dus geen restaurant/winkel/postkantoor, maar dan toch een leuk en mooi motel, in een leuke/gezellige plaats, met een geweldig uitzicht op de bergen. In de aanloop naar onze daadwerkelijke emigratie hebben we heel veel motels voorbij zien komen, maar die konden niet tippen aan degene die we uiteindelijk gaan kopen.

Ondertussen zitten we in een huurwoning in Two Mile, vlakbij New Hazelton en hebben het hier helemaal naar ons zin en als volgende week de nieuwe meubels komen dan is het ook helemaal ons huis.

Tot besluit, voor de liefhebbers, nog een aantal foto's.

Canada......... het land van de beren

Canada......... het land van de bergen

Gijs en Jesse op de quad

Uitzicht bij ons huurhuis

"Onze-cabin-voor-één-maand" en plan A

2009-08-25T21:21:00.000-07:00

Na een heerlijke nachtrust en een geweldig ontbijt bij Dennis en June, vertrokken we richting Burns Lake.

Na een betrekkelijke korte rit kwamen we aan bij Francois Lake. Aangezien onze gehuurde cabin aan de zuidkant van Francois Lake lag, moesten we eerst op de ferry om aan de overkant te komen.

Nu gingen we niet alleen naar de overkant vanwege de cabin, maar ook vanwege het feit dat aan de zuidkant van het meer een restaurant/winkel/postkantoor te koop stond en daar hadden wij onze zinnen opgezet, plan A dus.

Na een kwartiertje op de ferry kwamen we aan de zuidkant en reden vol spanning de ferry af richting Keefe's Landing Café. Onze blik viel al heel snel op het bordje "Under new Ownership"....... We keken elkaar aan met een blik van het-zal-toch-niet-waar-zijn??????

Het was dus wel waar, de vorige dag was de tent verkocht en dus niet aan ons :-(

Balend reden we verder richting cabin. Aangezien we geen internet tot onze beschikking hadden wisten we niet het juiste adres. Op een gegeven moment iemand aangesproken met de vraag of hij toevallig wist waar de Cougar Ranch was. De beste man had geen idee. Toen we hem nog vertelden dat Hans and Lisa de eigenaren zijn, vroeg hij of Hans een vliegtuigje heeft. Toevallig wist Yet dat dat zo was en was zijn antwoord dat hij ons wel zou wijzen waar het was en inderdaad hij leverde ons bij de "voordeur" af.

Ook Hans, Lisa en dochter Gaby zijn geweldige mensen en enorm gastvrij. We voelden ons meteen welkom en toen we onze cabin zagen, waren we het baalmoment van het "misgelopen" restaurantje alweer snel vergeten.

De Cabin

Met een echt Outhouse........

.... en een geweldig uitzicht!!!!!

Maarja, plan A was dus van de baan en aangezien we nog niet in de positie zijn om te rentenieren, werd het tijd om over plan B na te denken. Later meer over onze huidige plannen.

In de tussentijd hebben we al wel 2 auto's aangeschaft. Die blauwe (met dank aan Susanne en Frenk), of beter gezegd die blauwe die een beetje smerig is, is Yet's auto en die rode bak (met dank aan Rob en Marjon) ................ daar ben ik de trotse eigenaar van.

De eerste dagen in Canada

2009-08-23T22:49:00.000-07:00

Aangekomen in het Sandman Inn Hotel, op steenworp afstand van het vliegveld, besloot Snowy dat het tijd werd om te plassen. Ze had alles al zo'n 13 uur opgehouden en blijkbaar geen zin meer om nog ff naar buiten te gaan. Gelukkig koos ze de badkamer uit om alles te laten lopen, dat scheelde weer een hele grote vlek op het tapijt ;-)

Nadat de badkamer weer helemaal droog was zijn wij al snel ons bedje ingedoken en hebben heerlijk geslapen. Jetleg verschijnselen vielen gelukkig mee, zo rond een uurtje of acht was de hele familie weer wakker.

De huurauto afgehaald en richting Canmore vertrokken waar we voor 1 nacht een kamer hadden in het Bow Valley Motel. Canmore is een leuke plaats om te overnachten, maar om te wonen heeft het absoluut niet onze voorkeur.

De huurauto, echt een lekkere bak.

Vervolgens van Canmore richting Tete Jaune Cache, vlakbij Valemount en daar een nachtje in de Pet Room verbleven.

Voordat we bij "onze-cabin-voor-één-maand" zouden arriveren, nog één overnachting. Een afgelegen Guesthouse van het Nechako Retreat. Éénmaal gearriveerd, bleek het inderdaad afgelegen. Wij hadden al het plan opgevat om 's-avonds dan maar de kleine 40 km terug naar vanderhoof te rijden om daar te eten, aangezien we natuurlijk geen eten bij ons hadden. Dat plan hebben we al snel laten varen. De eigenaren, Dennis en June, hadden al rekening gehouden met onze komst en we konden 's-avonds gewoon bij de BBQ aanschuiven en kregen direct de uitnodiging om de volgende morgen bij hen te ontbijten. Dennis en June zijn 2 geweldige mensen die ervoor hebben gezorgd dat we ons direct thuis voelden en dat we ze zeker nog eens gaan opzoeken.

Jesse op één van de paarden van Dennis en June

En hij vond het geweldig

Natuurlijk een vuurtje maken (toen mocht het nog)

Snowy.......... heeft het direct al naar haar zin

Het uitzicht

Of Snowy daar ook zo overdenkt................. Dennis en June hebben een aantal paarden lopen en toen wij een wandelingetje gingen doen en letterlijk langs en tussen de paarden liepen, merkten de paarden opeens dat wij ook nog een hond hadden meegenomen. Voordat we het doorhadden werd door de paarden de jacht ingezet op Snowy en zagen Gijs en ik opeens één van de paarden op ons afkomen stormen. Het hele avontuur liep goed af, wij zijn doorgewandeld, Snowy wist niet hoe snel ze weer terug moest naar het Guesthouse.

Tijdens de wandeling trouwens ook nog een heel boze grouse tegen het lijf gelopen die alles in het werk stelde om onze aandacht op haar te houden en niet op haar jongen........

Landed Immigrants

2009-08-22T23:05:00.000-07:00

Vanuit het vliegtuig volgden we eerst de normale procedure. Richting douane, paspoorten laten zien en normaal gesproken waren we vervolgens richting bagageband gegaan. Deze keer ging het anders......... Aangezien we ons visum geldig moesten laten maken liepen we richting Immigration Canada.

De papieren die we al in Nederland ontvangen hadden van de Canadese Ambassade te Berlijn werden door de beste man in ontvangst genomen en afgehandeld. Om ongeveer 20:00 uur Canadese tijd was dan het grote moment daar, we waren landed immigrants!!!!!!!!!!!!

Koffers opgepikt, nog even gewacht totdat de bench met Snowy werd afgeleverd en met de hele handel richting de laatste "horde". Het was de bedoeling dat bij die horde onze lijst met "goods to follow" zou worden gecheckt en een dierenarts nog even naar Snowy zou kijken. Dat laatste is helemaal niet gebeurt............ en de lijst......... de beste man heeft gekeken, maar al snel werd zijn telefontje belangrijker en konden wij naar buiten.

Na ongeveer 13 uur kon Snowy weer uit haar bench en wij even relaxen na een lange reis. Al snel kregen we de volgende uitspraak te horen: Welcome to Canada en die hebben we vervolgens nog heel vaak in ontvangst mogen nemen.

Het behoeft geen uitleg dat het "Welcome to Canada" ons als muziek in de oren klonk en nog steeds klinkt.

Het vertrek vanuit Nederland en aankomst in Canada

2009-08-22T22:46:00.000-07:00

Zaterdag 11 juli 2009, de dag waarop we dan eindelijk in het vliegtuig zouden stappen richting Canada.

Het vliegtuig vertrok om half 7 in de avond, dus eerst nog onze laatste ochtend in Nederland door zien te komen. Begonnen met ontbijt in het hotel, vervolgens nog een extra (sporttas) aangeschaft aangezien de koffers toch wel heel erg vol zaten. Alles weer ingepakt, kamer uitgecheckt en op een terrasje gaan zitten. Langzaam kroop de tijd naar 14:30 uur, het tijdstip dat het taxibusje voor zou komen rijden. Gelukkig verscheen de taxi stipt op tijd, zodat dat in ieder geval een stressmoment minder was. Onderweg mijn (Piet) ouders opgepikt en richting Schiphol.

We dachten dat we ruim op tijd waren voor het inchecken, maar daar hadden meer mensen dezelfde gedachte over.......... Rustig achter in de rij aangesloten met een kar voor alle koffers en een kar met daarop de bench waarin Snowy rustig lag. Toen we uiteindelijk bij de balie waren aangekomen verliep alles vrij soepel. Nog wel het één en ander van de éne koffer in de andere koffe gestopt, zodat het "overgewicht" in alle koffers niet meer van toepassing was. Papieren voor Snowy ingevuld en haar bij een aparte balie afgeleverd.

Ondertussen was de gehele familie gearriveerd zodat we afscheid konden nemen en zij ons konden uitzwaaien. Het afscheid nemen ging in een rap tempo en dat was voor iedereen waarschijnlijk de beste manier. Eenmaal door de douane zijn we eerst iets gaan drinken en eten en konden we met z'n allen weer wat tot rust komen (lees: tranen drogen)

Om het "leed" voor beide jongens wat te verzachten mochten ze nog een Nintendo spelletje uitzoeken, Yet en ik vervolgens nog even het rookhok bezocht en vervolgens konden we naar onze vliegtuigstoelen.

De vlucht verliep prima, op tijd vertrokken vanaf Schiphol en zelfs iets eerder dan gepland zijn we geland in Calgary.

De laatste dagen in Nederland

2009-08-18T22:57:00.001-07:00

Onze laatste dagen in Nederland........... De planning was strak, heel strak........ Op woensdag 8 juli kwam de verhuiswagen voor het huis en werden alle spullen die we in Canada weer zouden gebruiken ingeladen. Al het voorbereidende werk hadden wij al gedaan, dus er stonden zo'n 50 verhuisdozen te wachten in de woonkamer.

Al het breekbare spul en de echt grote dingen werden door de verhuizers ingepakt. Binnen recordtijd werd er door de mannen ingepakt, de verhuiswagen ingeladen en binnen een kleine 4 uur verdween de verhuiswagen weer uit onze straat.

Aangezien er nog al wat spullen niet richting Canada zouden gaan, hadden we met de Kringloop afgesproken dat die spullen op donderdag 9 juli opgehaald werden. De beste man kwam inderdaad voorrijden, maar zijn wagentje zat al half vol............ De rest van de tegenvallers kwamen toen in rap tempo voorbij. De koelkast nam hij niet mee, de wasmachine en de vriezer ging hij echt niet naar beneden tillen, iets met Arbo regeltjes en een groot gedeelte kon hij niet meenemen want zijn auto zat al vol. Wij nog vragen of hij dezelfde dag terug zou komen, maar dat zat er echt niet in........... De volgende morgen was wel een optie, maar wij zaten dan al met de oplevering van het huis en zagen de bui al hangen dat het huis NIET leeg zou zijn.

In een rap tempo toen maar een aanhanger geregeld en zelf gaan rijden naar de gemeentewerf. De laatste spullen werden vrijdagmorgen nog weggebracht en toen dat achter de rug was konden we meteen door naar de notaris voor de overdracht.

En daar sta je dan........... geen huis meer, geen spullen meer, geen auto meer............. De laatste nacht hebben we in een hotel geslapen, 3 koffers met kleren, een paar tassen met vooral handige spullen voor de jongens (boeken, spelletjes, Nintendo's), de bench voor Snowy.........

Mede dankzij een niet meewerkende Kringloop meneer waren we compleet afgedraaid..........

Eindelijk in Canada

2009-08-16T22:40:00.000-07:00

Op 15 februari 2006 verstuurden wij onze skilled worker aanvraag voor een Canadees Permanent Resident Visa. Na diverse vakanties in het schitterende Canada hadden wij het besluit genomen om te emigreren naar Canada.

Na 3 jaar, 4 maanden en 25 dagen konden we dan eindelijk vertrekken. 11 juli 2009 was het moment daar dat we in het vliegtuig stapten richten Calgary.

Wat er allemaal in die 3 jaar 4 maanden en 25 dagen gebeurt is, valt nog te lezen op:

nederlandcanada.web-log.nl

Vanaf vandaag gaat ons verhaal hier verder, de laatste dagen in Nederland, onze start in Canada, wat gaan we doen en meer, veel meer.